Onder de scherpe randen van traditioneel gesmede messen liggen verborgen veranderingen in metallografische structuren. Met gepast preparaatvoorbereiding en microscopisch onderzoek, we kunnen de verdiensten en tekortkomingen van klassieke smeedtechnieken volledig achterhalen.
Metallografische weergaven tonen duidelijke slakinsluitingen uit ingebedde kalklagen en door hoge temperaturen geïnduceerde ontkolingszones bij gevouwen smeedverbindingen. Deze delen kunnen na het afschrikken geen harde martensiet vormen; in plaats daarvan wordt alleen ductiel perliet verkregen.
Er zijn duidelijke structurele gradiënten van de ruggengraat van het mes tot de snijkant.
- De wervelkolom heeft genormaliseerd perliet met grote taaiheid en lage hardheid.
- De overgangszone bevat gemengd perliet en martensiet, veroorzaakt door onvoldoende afkoelsnelheid en oxidatieve ontkoling tijdens het vouwsmeden.
- De snijkant, die een hoge hardheid zou moeten verkrijgen via de volledige martensietstructuur, lijdt aan een gebroken materiaalcontinuïteit als gevolg van insluitsels. Deze zwakke punten leiden gemakkelijk tot stressconcentratie en mogelijk falen van de dienstverlening.






